Als ik haar wil eren, moet ik eerst mezelf eren
Een uitnodiging voor mannen en vrouwen
Ik wil de man zijn die zij kan vertrouwen
De man bij wie haar hart en bekken zich mogen openen. Niet omdat ik het opeis. Niet omdat ik denk dat ik het verdien. Maar omdat ik voel dat ware intimiteit vraagt om veiligheid. En om aanwezigheid.
Ik weet dat er angst leeft in veel vrouwen. Een diepe, soms onbewuste angst. De angst dat als zij zich volledig overgeeft aan haar liefde, haar hart, haar orgastische vermogen… dat daar misbruik van gemaakt wordt. Dat haar kwetsbaarheid niet gerespecteerd, maar gebruikt wordt. En dat ze uiteindelijk opnieuw alleen komt te staan.
En ik snap dat.
Ook ik moest mijn schaduw aankijken
Want ook ík heb mijn schaduwkanten moeten aankijken. Ik heb moeten leren voelen waar mijn verlangen vanuit leegte kwam. Waar mijn hunkering naar verbinding eigenlijk een hunkering naar bevestiging was.
Ik heb geworsteld met mijn eigen lust, mijn initiatiefrijke kracht, mijn dominantie… én mijn diepe behoefte aan liefde en erkenning.
En als ik eerlijk ben: in het verleden projecteerde ik dat op vrouwen. Niet met woorden of daden, maar met mijn energie. Subtiel, maar voelbaar. Ik wilde haar, en zij voelde dat. En op een diep niveau voelde ze: hij wil iets van mij.
En precies dat zorgt ervoor dat een vrouw niet opent.
De pijn van voelen — bij haar én bij mij
Ik heb momenten gekend waarin een vrouw ‘ja’ zei. Waarin haar lichaam nat en opgewonden was. Maar zodra ik haar binnenging, voelde ik een verkramping. Haar lichaam zei iets anders. Niet omdat zij niet wilde, maar omdat er iets geraakt werd. Trauma’s, oude herinneringen, onverwerkte pijn.
Als man voel je dat… als je durft te voelen.
Vroeger trok ik het me persoonlijk aan. Ik voelde me afgewezen. Ongewenst. Niet goed genoeg. Zeker in de jaren na mijn huwelijk, waarin ik mijn gevoeligheid nog niet volledig droeg, voelde ik die afwijzing als een bevestiging van een oud verhaal: dat ik te veel was. Of juist te zacht. Te verlangend. Te kwetsbaar. Te veel.
Het begint bij mij
Maar nu weet ik: het begint bij mij.
Als ik haar wil eren, moet ik eerst mezelf eren.
Als ik van haar wil houden, moet ik eerst van mezelf gaan houden.
Ik moet mezelf aankijken. Mijn schaamte, mijn eenzaamheid, mijn honger, mijn pijn.
Ik moet de delen in mijzelf leren liefhebben die vroeger hun kracht misbruikten.
Pas als ik mezelf kan dragen, kan ik haar dragen.
En dat geldt net zo goed andersom
Als vrouw hoef je je niet schuldig te voelen als je lichaam sluit. Je hoeft geen verklaring te geven. Geen excuses. Jij bént een uitnodiging, ook als jouw bekken ‘nee’ zegt. Je lichaam spreekt waar woorden soms niet kunnen. En een man die zichzelf eert, zal luisteren. Ook als dat pijn doet.
Echte verbinding vraagt innerlijk werk van ons allebei
Als man wil ik haar niet veroveren, ik wil haar ontmoeten.
In haar zachtheid, haar kracht, haar angst, haar overgave. Pas dan is er ruimte om te spelen.
Ik wil niet binnenkomen om te nemen, maar om te dienen.
Niet omdat zij zwak is, maar omdat ik mijn kracht niet boven haar wil plaatsen, maar onder haar wil leggen. Als bedding. Als tempel. Als grond waarop zij mag openen.
En ja, dat vraagt ook wat van mij
Het is kwetsbaar om écht te penetreren.
Om met mijn volle energie, mijn volle erectie, mijn volle hart naar voren te komen.
Dat is niet ‘stoer’. Dat is heilig.
En daarin word ik ook keer op keer geconfronteerd met mezelf.
Maar dat is het pad. Voor ons beiden.
Niet perfect.
Wel echt.