Waarom we het hier nooit over hebben
Vandaag wil ik delen over het vrouwenlichaam en de misverstanden waar bijna niemand over praat.
Gisteren schreef ik over de erectie van de man… over hoe zijn lichaam niet altijd doet wat zijn hoofd wil en hoe spanning, zenuwen en verhaaltjes invloed hebben op zijn erectie en hoe weinig dat zegt over verlangen. Veel mannen voelden zich gezien, veel vrouwen voelden zich eindelijk gehoord.
Maar eerlijk… bij vrouwen speelt precies hetzelfde.
En ook daar praten we bijna niet over.
Het vrouwenlichaam leeft… en het doet niet altijd wat wij verwachten
Het vrouwenlichaam leeft.
Haar vochthuishouding leeft.
Haar tepels leven.
Haar opwinding is geen voorspelbaar systeem, maar een beweging die opent, sluit, verschuift, terugtrekt en soms totaal iets anders doet dan je zou denken.
Wij mannen worden vaak afgerekend op onze erectie, en vrouwen worden ook beoordeeld op hoeveel vocht ze produceren en hoe snel dat gebeurt. Alsof dat iets zegt over hun verlangen of hun waarde.
Dus laat ik het maar gewoon zeggen als man:
Het staat volledig los van elkaar.
Nat of droog zegt niets over verlangen
De ene vrouw wordt opgewonden als je haar alleen al aankijkt of als je de juiste outfit aan hebt. De ander voelt spanning, druk of twijfel en blijft lichamelijk droger. De ene vrouw loopt over van natheid terwijl haar binnenwereld verstrakt. De ander is fysiek droog maar emotioneel open en volledig klaar om te genieten.
En toch doen mannen vaak alsof nat betekent dat ze zin heeft,
en droog betekent dat ze geen interesse heeft.
Dat misverstand is zo hardnekkig en zo schadelijk dat het tijd is om het gewoon bij naam te noemen.
Het lichaam vertelt een verhaal dat veel dieper gaat
Ik heb vrouwen gekend die van nature bijna geen druppel vocht aanmaken, terwijl ze van binnen een brandend vuur waren. De seks was intens, eerlijk, speels en diep.
We gebruikten gewoon glijmiddel, klaar.
Ik heb ook vrouwen gekend bij wie het vocht langs hun benen liep puur van lichamelijke opwinding, maar die zó’n verkramping hadden dat penetratie onmogelijk was. Niet omdat ze geen zin hadden, maar omdat hun lichaam iets vasthield. Spanning, bescherming, nervositeit.
Hun lichaam wilde verbinden…
maar het trauma dat nog in hun systeem leefde hield de deur dicht.
Veel van die vrouwen hadden een vorm van vaginisme. En het vocht dat hun lichaam produceerde werd volledig gestuurd door hormonen, niet door verlangen of veiligheid.
Hier wordt een man volwassen
Dit is het punt waarop je als man volwassen wordt.
Wanneer je leert kijken naar het lichaam van een vrouw in plaats van naar het script dat je hoofd afdraait.
Wanneer je ziet dat het lichaam niet liegt…
maar ook niet altijd de taal spreekt die jij gewend bent.
Droog betekent niet dat ze geen zin heeft.
Nat betekent niet dat ze er klaar voor is.
Een lichaam dat sluit kan verlangen.
Een lichaam dat opent kan blokkeren.
En een lichaam dat overstroomt kan alsnog een duidelijke nee bevatten.
En dan haar tepels… die kleine wonderlijke antennes
Die reageren op temperatuur, op spanning, op contact, op adrenaline, op hormonen, op een gedachte, op muziek. Soms totaal los van seksuele opwinding.
Vroeger maakte ik daar grapjes over.
“Puntig weertje.”
“Tietenweer.”
Dat soort puberale humor.
Maar hoe ouder ik word, hoe meer ik zie hoe infantiel die blik eigenlijk was. Niet omdat een vrouw zich er per se door aangevallen voelt, maar omdat het laat zien hoe weinig wij ooit hebben geleerd over hoe subtiel en wijs het vrouwenlichaam is.
Het vrouwenlichaam is geen machine… het is een levend systeem
Het vrouwenlichaam is geen logisch bouwwerk dat je kunt begrijpen door ernaar te kijken. Het is niet voorspelbaar en het hoeft niet klaar te staan wanneer het ons goed uitkomt.
Het vraagt aandacht.
Tempo.
Veiligheid.
Emotie.
Soms stilte.
Soms vuur.
Het vraagt dat wij leren kijken zoals we hopen dat zij naar ons kijken…
nieuwsgierig, open, niet oordelend, bereid om te voelen wat er echt gebeurt.
Waar het uiteindelijk allemaal over gaat
Een erectie zegt niets over een man.
Vocht zegt niets over een vrouw.
Beide lichamen reageren op iets wat veel dieper ligt… het zenuwstelsel, de emotie, de connectie, de spanning, de omgeving, de verhalen die we onszelf vertellen.
En precies dat maakt intimiteit zo eerlijk.
Niet de vochtigheid.
Niet de hardheid.
Maar de ontmoeting.
Wanneer we dat leren zien, wordt seks niet moeilijker maar juist mooier. Dan wordt het geen technische prestatie meer, maar een dans tussen twee mensen, met ieder hun eigen ritme, wijsheid en geschiedenis. Dan hoeft een man niet meer te scoren op vocht, en hoeft een vrouw zich niet meer te schamen voor wat haar lichaam wel of niet doet.
Dan kan alles er gewoon zijn.
En dat is misschien wel het meest volwassen wat we elkaar kunnen geven.