Vriendschap sluiten met het ego.

We doen allemaal alsof we losse individuen zijn, met onze eigen problemen, meningen en grenzen. Maar ergens, diep vanbinnen, weten we dat het niet klopt. Dat er momenten zijn waarop de scheidslijn tussen ‘ik’ en ‘de ander’ even verdwijnt. In muziek, in seks, in verdriet, in stilte. Alsof alles één adem haalt.

Dat besef, dat alles met elkaar verbonden is, noemen sommigen eenheidsbewustzijn. Maar eerlijk gezegd, dat woord schrikt veel mensen af. Het klinkt als iets voor mensen met veel wierook en weinig realiteitszin. Toch gaat het over iets dat we allemaal kennen, zonder dat we het doorhebben. Over het gevoel dat je niet alleen bént, maar onderdeel van iets groters. Niet zweverig, maar diep menselijk.

Eenheidsbewustzijn is geen toestand die je moet bereiken, het is iets wat er al is. Alleen zijn we het vergeten, verstopt onder lagen van afleiding, angst en meningen. We zijn gaan geloven dat afgescheiden zijn normaal is. Dat mijn geluk niets met het jouwe te maken heeft. En daar gaat het mis.

Het ego is niet de vijand

In veel spirituele stromingen hoor je dat je van je ego af moet. Alsof het iets slechts is, een stem die je klein houdt of je van je pad haalt. Maar wat als het ego niet je tegenstander is, maar gewoon een deel van jou dat te lang de leiding heeft gehad?

Het ego wil controle, zekerheid, gelijk krijgen. Het wil weten waar het aan toe is, en dat is op zich niet verkeerd. Zonder ego zouden we geen grenzen voelen, geen richting hebben, geen onderscheid tussen wat van ons is en wat niet. Het probleem ontstaat pas als we gaan denken dat we ons ego zíjn, in plaats van dat we het hébben.

Eenheidsbewustzijn gaat niet over verdwijnen in een soort mist van liefde en licht. Het gaat juist over vriendschap sluiten met alles in jezelf, ook met dat deel dat wil presteren, vasthouden of beter zijn dan de rest. Want pas als je dat stuk niet meer veroordeelt, ontstaat er ruimte om te verbinden.

Van controle naar verbinding, van overleven naar leven. Het ego mag er zijn, zolang het het hart niet meer overschreeuwt.

Leven vanuit verbinding

Wanneer je niet langer in de greep bent van controle, merk je dat het leven vanzelf meer gaat stromen. Je reageert niet meer vanuit angst, maar vanuit aanwezigheid. Je luistert zonder meteen te willen overtuigen. Je kiest zonder jezelf te verliezen. En je durft te voelen, ook als het spannend is.

Leven vanuit eenheidsbewustzijn betekent niet dat je altijd liefdevol of verlicht bent. Het betekent dat je eerlijk durft te zijn over wat er ís, in jou en in de ander, zonder oordeel. Dat je ziet dat elk mens eigenlijk dezelfde zoektocht leeft: naar verbinding, veiligheid en betekenis.

Het is geen eindbestemming, maar een beweging. Van hoofd naar hart, van afgescheiden naar verbonden, van ‘ik wil het snappen’ naar ‘ik wil het voelen’.

Misschien is dat wel de ware spiritualiteit, niet loskomen van het ego, maar thuiskomen in jezelf… compleet met alles wat je bent.